Das Zelda der Playstation! Das Spiel ist fantastisch! Ich habe es vor langer Zeit für die PS2 gekauft und habe es keine Sekunde bereut, da ich nur gute Grafik erwartet habe.
Basierend auf der japanischen Mythologie kontrollierst du die Göttin der Schöpfung, Amaterasu, die im Spiel die Form eines Wolfs annimmt. Die Welt von Nipon (Japan auf Japanisch) wurde von Dämonen übernommen und es ist deine Aufgabe, sie Stück für Stück zu heilen.
Alle Charaktere sprechen eine Kauderwelsch-Sprache, aber nach ein paar Stunden gewöhnt man sich daran und nach ein paar weiteren Stunden fängt man an zu schätzen, dass sie nicht einfach nur Text oder schlechte Sprachausgabe verwendet haben.
Der Hauptmechanismus des Spiels ist der Himmelspinsel, mit dem du jederzeit die Zeit anhalten und auf dem Bildschirm malen kannst. Die Gemälde sind sehr einfach, es ist sehr einfach, sie mit einem Controller zu machen (in der Wii-Version war es schwieriger mit der Bewegungssteuerung, so unglaublich es auch klingen mag) und du musst sehr nah am Ende des Spiels sein, um das Gefühl zu haben, dass du etwas vergessen könntest. Wenn du anfängst, bist du sehr eingeschränkt, aber während du die Geschichte voranbringst und die Welt heilst, lernst du neue Bewegungen, schaltest neue Gebiete frei, neue Tricks und machst das Spiel insgesamt angenehmer.
Abgesehen davon ist es riesig! Die Geschichte scheint anfangs unzugänglich zu sein, nimmt aber nach und nach Fahrt auf und man will wissen, was als nächstes passiert.
Die Wahrheit ist, dass das Spiel 2 Hauptmängel hat.
Der erste ist der langsame Start. Die Geschichte, die es vor dem Abspann erzählt, kann sicher übersprungen werden, da sie im Prolog, wenn man ein neues Spiel startet, ausführlicher und ohne Unterbrechung wiederholt wird. Es gibt etwa 20 Minuten an Zwischensequenzen, bevor man die Kontrolle übernimmt, und wenn es endlich so weit ist, hat man keine Kräfte und es ist ein bisschen eintönig, bis man ein wenig Freiheit bekommt. Wenn du das Spiel ausgeliehen hast und nur ein paar Stunden gespielt hast, kann ich es dir nicht verübeln, wenn du eine schlechte Meinung gebildet hast.
Der zweite Mangel ist, dass das Spiel für einen großen Teil sehr einfach ist. Erst gegen Ende wird es zufriedenstellend schwierig und zum Glück wurden in dieser Version zusätzliche Herausforderungsräume hinzugefügt.
Wenn du Zelda magst, ist dies eines der besten Zelda-Spiele, die veröffentlicht wurden.
Το Zelda του Playstation! Το παιχνίδι είναι φανταστικό! Το αγόρασα παλιά για το PS2 περιμένοντας απλός καλά γραφικά και δεν το μετάνιωσα στιγμή.
Βασισμένο στην Ιαπωνική μυθολογία, ελέγχεις την θεά της δημιουργίας Amaterasu, που στο παιχνίδι έχει την μορφή λύκαινας. Ο κόσμος του Nipon (Ιαπωνία στα Γιαπωνέζικα) έχει κυριευτεί από δαίμονες και είναι δουλεία σου να τον θεραπεύεις κομμάτι κομμάτι.
Όλοι οι χαρακτήρες μιλάνε αλαμπουρνέζικα, μα μετά από μερικές ώρες το συνηθίζεις, και μετά από μερικές ακόμα ώρες αρχίζεις να εκτιμάς το ότι δεν έβαλαν σκέτο κείμενο ή κάποιο κακό voice acting.
Βασικός μηχανισμός του παιχνιδιού είναι το celestial brush, όπου ανά πάσα στιγμή σταματάς τον χρόνο και ζωγραφίζεις την οθόνη. Οι ζωγραφιές είναι πολύ απλές, είναι πολύ εύκολο να τις κάνεις με χειριστίριο (στην εκδοση του Wii ηταν πιό δύσκολο με το motion control όσο απιστευτο και αν φένετε) και πρέπει να είσαι πολύ κοντά στο τέλος του παιχνιδιού για να αισθανθείς ότι μπορεί να ξεχάσεις κάπια. Όταν ξεκινάς εισαι πολύ περιορισμένος, μα όσο προχωράς την Ιστορία και θεραπεύεις τον κόσμο, μαθαίνεις καινούριες κινήσεις, ξεκλειδώνοντας καινούρια μέρει, καινούρια κόλπα και γενικά κάνοντας το παιχνίδι όλο και πιο απολαυστικό.
Πέρα από αυτό, είναι τεράστιο! Η ιστορία φαίνετε δυσπρόσιτη στην αρχή, μα σιγά σιγά παίρνει μπρός και θες να μάθεις τι θα γίνει στην συνέχεια.
Η αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι έχει 2 βασικά ελαττώματα.
Το πρώτο είναι η αργή αρχή. Την Ιστορία που λέει πριν τους τίτλους αρχής μπορείς να την κάνεις άφοβα skip, καθώς την επαναλαμβάνει στον πρόλογο ξεκινώντας νέο παιχνίδι, πιο αναλυτικά, και χωρίς την δυνατότητα να την διακόψεις. Έχει περίπου 20 λεπτά cutscenes για να σου δώσει τον έλεγχο, και όταν τελικά στον δώσει, δεν έχεις τις δυνάμεις σου και είναι λίγο πολύ μονόδρομος μέχρι να σου δώσει λίγη ελευθερία. Αν νοίκιασες το παιχνίδι και έπαιξες μόνο μερικές ώρες, δεν θα σε κατηγορήσω αν σχημάτισες κακή άποψη.
Το δεύτερο είναι ότι το παιχνίδι είναι κατά πολύ μεγάλο μέρος του πολύ εύκολο. Μόνο προς το τέλος του αρχίζει και έχει Ικανοποιητική δυσκολία, και ευτυχώς σε αυτήν την έκδοση βαλαν και ορισμένα επιπλέων challenge rooms.
Αν σας αρέσει το Zelda, αυτό είναι ένα από τα καλύτερα Zelda που έχουν βγει.