Das Buch handelt von der Liebe eines Elternteils zu seinem Kind, leider verliert die Übersetzung ins Griechische etwas, da der große Fuchs als Mama übersetzt wird und der kleine Fuchs als "kleiner". Im Originaltext wird kein Geschlecht für beide klargestellt. Ich lese es meiner Tochter sowohl als Mama als auch als kleiner vor, und das lässt sie sich identifizieren.
Als Buch ist es wunderschön, es vermittelt dem Kind die Botschaft, dass egal was passiert und wie es auch ist, wir immer für es da sind und es lieben, eine Bestätigung, die unsere Kleinen besonders in schwierigen Momenten brauchen. Wir lesen es seit einem Jahr und es bleibt ein liebes Buch. Meine Kleine, die jetzt fast 3 ist, bittet sehr oft darum, vor allem an Tagen, an denen sie unruhiger ist, und viele Male, wenn sie einen kleinen emotionalen Ausbruch hat, wie es in diesem Alter üblich ist, schaut sie mich an und sagt: "Ich bin ein ungezogenes und nörgeliges kleines Mädchen und niemand liebt mich" (genau wie im Buch), um mir zu zeigen, dass sie bereit für eine Umarmung ist.
Das Buch ist geliebt, ich empfehle es uneingeschränkt.
Ach ja, eine Anmerkung: Da ich viele Rezensionen sehe, in denen gefragt wird, warum keine väterliche Figur vorhanden ist, lasst auch bei Alleinerziehenden ein Buch, das sie ihren Kindern vorlesen können, ohne dass sie die Frage stellen: Wo ist mein Papa/meine Mama?
Το βιβλίο μιλάει για την αγάπη ενός γονιού προς το παιδί του, δυστυχώς η μετάφραση στα ελληνικά χάνει καθώς η μεγάλη αλεπού μεταφράζεται ως μαμά και το μικρό αλεπουδακι ως "μικρός". Στο πρωτότυπο κείμενο δεν διευκρινίζεται γένος για κανέναν από τους δύο. Εγώ στην κόρη μου το διαβάζω ως μαμά και μικρή και αυτό την κάνει να ταυτίζεται.
Σαν βιβλίο είναι πανέμορφο, περνάει το μήνυμα στο παιδί πως ότι και αν γίνει και όπως και αν είναι εμείς είμαστε πάντα κοντά του και το αγαπάμε, μια επιβεβαίωση που χρειάζονται τα μικρά μας, ειδικά στις δύσκολες στιγμές. Το διαβάζουμε εδώ και 1 χρόνο και συνεχίζει να είναι αγαπημένο βιβλιο. Η μικρή μου, σχεδόν 3 πλέον, το ζητάει πολύ συχνά ειδικά σε μέρες που είναι πιο ανήσυχη και πολλές φορές όταν έχει κάποιο μικρό ξέσπασμα συναισθημάτων όπως συνηθίζεται σε αυτή την ηλικία, με κοιτάει και μου λέει " είμαι μια ανάποδη και γκρινιάρα μικρή και κανείς δεν με αγαπάει" (ακριβώς όπως στο βιβλίο) για να μου δείξει πως είναι έτοιμη για αγκαλιά.
Λατρεμένο το βιβλίο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Α και μια σημείωση καθώς βλέπω πολλές κριτικές που λένε γιατί δεν υπάρχει πατρική φιγούρα: αφήστε και στους μονογονεις κανένα βιβλίο που να μπορούν να διαβάσουν στα παιδάκια τους χωρίς να τους προκαλούν την ερώτηση εμένα που είναι ο μπαμπάς μου/η μαμά μου.
