Zwei von zwei (nach The Good Daughter) für die Priesterin des Thrillers, Karin Slaughter.
Eine Familie, die durch das Verschwinden ihrer ältesten (von drei) Tochter zerrissen wurde. Zwei verbleibende Töchter, die völlig unterschiedliche Lebenswege eingeschlagen haben. Ein Raubüberfall, der in Mord endet... Und die Handlung hat noch nicht einmal begonnen.
Gemessen an ihren Enthüllungen und geschickt ausgeführten Wendungen konstruiert die Autorin langsam und sorgfältig einen außergewöhnlichen Thriller, der mit den Emotionen des Lesers spielt. Selbst die Übertreibung ist gemessen, sie ist "genau genug", um dich dorthin zu bringen, wo sie will, und dann wieder mit einer neuen Enthüllung und einer neuen Dosis Emotion zu treffen, die von Verzweiflung bis zu Gänsehaut und von Ekel bis zum tiefsten und längsten Atemzug reichen kann, den du halten kannst.
Und wenn die Handlung dich nicht an den Rand bringt, gibt es immer noch die Randnotizen, die Stimme des Vaters aus der Vergangenheit, die weiterhin nachhallt und bestätigt. Und immer wenn diese Randnotizen auftauchen, treffen sie dich und umhüllen dich, wo immer sie dich finden, und beenden dich mit einer Mischung aus Emotionen erneut, von der bereiten Hoffnung, entlarvt zu werden, bis hin zum leisesten Schluchzen, das deine Brust erschüttern kann.
Danke, Karin.
Δύο στα δύο (μετά και το The Good Daughter) για την ιέρεια του θρίλερ Κάριν Σλότερ.
Μια οικογένεια που έχει διαλυθεί από την εξαφάνιση της μεγαλύτερης (από τρεις) κόρης. Δύο εναπομείνασες κόρες που έχουν τραβήξει εντελώς αντίθετους δρόμο στη ζωή. Μια επίθεση για ληστεία που καταλήγει σε φόνο... Και η πλοκή δεν έχει καν αρχίσει.
Μετρημένη στις αποκαλύψεις της και τις ανατροπές που μεθοδεύει αριστοτεχνικά, η συγγραφέας δομεί αργά και προσεκτικά ένα εξαιρετικό θρίλερ, παίζοντας κάθε στιγμή με το συναίσθημα του αναγνώστη. Ακόμη και η υπερβολή είναι μετρημένη, είναι "τόσο όσο" να σε φέρει εκεί που θέλει και μετά να σε ξαναχτυπήσει με μια νέα δόση αποκάλυψης και μια νέα δόση συναισθήματος που μπορεί να ποικίλλει από την απόγνωση ως την ανατριχίλα και από την αηδία μέχρι τη βαθύτερη και πιο μακρόσυρτη ανάσα που μπορείς να κρατήσεις.
Κι αν η πλοκή δε σε φέρει στα όρια, υπάρχουν πάντα τα χωρία με πλάγια γράμματα, η φωνή του πατέρα από το παρελθόν, που συνεχίζει να αντηχεί και να επιβεβαιώνεται. Και όποτε εμφανίζονται τα πλάγια αυτά γράμματα σε χτυπάνε και σε πελακάνε όπου σε βρουν και σε τελειώνουν με μια μίξη συναισθημάτων πάλι, από την έτοιμη για διάψευση ελπίδα ως τον πιο βουβό λυγμό που μπορεί να συνταράξει το στήθος σου.
Ευχαριστούμε Κάριν.