Der Herd hat absolut keine Leistung und die Zeit, in der er aktiv bleibt, ist sehr kurz, um die erreichte Hitze aufrechtzuerhalten. Er verliert schnell an Wärme, sodass man warten muss, bis die Flamme wieder entzündet ist und praktisch von vorne mit dem Erhitzen beginnt. Für diejenigen, die Erfahrung mit dem Kochen von Fischfilets haben, wissen sie, dass die Kochzeit, sobald die Flamme heiß ist, eine Minute pro Seite nicht überschreitet (für Stücke mit einer normalen Dicke von etwa 1,5 Zentimetern und eingefettet). Ich habe versucht, zu kochen und es waren höchstens drei Minuten vergangen und die Seite war immer noch nicht gar, mit dem Risiko, das Fleisch auszutrocknen und zu ruinieren. Die gebratenen Kartoffeln hingegen kochten und kochten und kochten weiter. Am Ende musste ich den Herd schließen und sie in der Küche wie eine normale Person kochen, um das Essen genießen zu können. Der Herd ist schlechter als ein alter Gasherd, den ich zwanzig Jahre lang hatte (der auch schwach war). Ein Wort: Misserfolg.
Η εστία δεν έχει καμία, μα καμία, δύναμη και ο χρόνος που μένει ενεργοποιημένη είναι πολύ λίγος γιά να διατηρήσει την όποια θερμότητα έχει αποκτήσει. Την χάνει γρήγορα με αποτέλεσμα να πρέπει να περιμένεις να ανάψει ξανά το μάτι και σχεδόν να ζεσταθεί από την αρχή. Γιά όσους έχουν ασχοληθεί με το να μαγειρέψουν ψαρονέφρι θα ξέρουν πως ο χρόνος, αφού το μάτι ζεσταθεί, δεν υπερβαίνει το ένα λεπτό από κάθε πλευρά (γιά κομμάτια με φυσιολογικό πάχος περίπου 1,5 εκατοστά και λαδωμένα). Δοκίμασα να ψήσω και είχαν περάσει τρία λεπτά, στο μέγιστο, και η πλευρά ακόμα δεν είχε ψηθεί και με κίνδυνο να στεγνώσει το κρέας και να καταστραφεί. Οι τηγανητές πατάτες δε, έβραζαν και έβραζαν και έβραζαν. Στο τέλος κατέληξα να το κλείσω και να πάνω μέσα στην κουζίνα να τα ψήσω ως άνθρωπος γιά να ευχαριστηθώ το φαγητό. Η εστία είναι χειρότερη από μία παμπάλαια εμαγιέ μου είχα εδώ και είκοσι χρόνια (που και αυτή ήταν αδύναμη). Με μία λέξη, αποτυχία.
