Intensiver Rauch, Süße und Jod dominieren. Diese bestimmte Flasche hat mir eine Seite der Destillerie gezeigt, die mich angenehm überrascht hat.
Vorteile:
1) Unglaublich lecker
2) Behält immer noch die Hauptelemente der Destillerie bei (intensiver Rauch, Süße, Jod usw.)
3) Kein Farbstoff (E150) verwendet, was ich persönlich liebe, weil es Authentizität und Kühnheit verleiht (obwohl die alte Version Farbstoff enthielt).
*Extra Punkte für die schöne Hintergrundgeschichte der Flasche.
Nachteile:
1) Für einen jüngeren Whisky (im Vergleich zum 16-Jährigen) habe ich einen stärkeren Rauch erwartet. Obwohl es wahr ist, dass er etwas rauchiger war als der 16-Jährige, hatte ich gehofft, dass der 8-Jahres-Unterschied zu einem ausgeprägteren rauchigen Geschmack führen würde (ich sage das, weil je weniger reif ein rauchiger Whisky ist, desto intensiver wird die rauchige Empfindung sein. Wenn ein rauchiger Whisky reift, schwächt sich das torfige Element ab). Ich werde nicht auf die spezifischen ppm dieses Whiskys eingehen, da sie nicht angegeben wurden (obwohl bekannt ist, dass die Destillerie 35-40 ppm verwendet).
2) Obwohl er köstlich ist, fehlt ihm die Komplexität des 16-Jährigen. Natürlich hat die Destillerie mit diesem bestimmten Whisky möglicherweise nicht auf solche Komplexität abgezielt und wollte dem Verbraucher einfach eine minimalistischere, geradlinigere Flasche bieten, die eine interessante Geschichte verbirgt und natürlich ein neues Gesicht der Destillerie präsentiert.
Insgesamt ist der 16-Jährige mein Favorit. Es gab jedoch mehrere Momente, in denen die Ursprünglichkeit dieser bestimmten Flasche mich fast umgestimmt hätte.
Unabhängig davon empfehle ich ihn sehr! Einer meiner Favoriten!
Εντονος καπνος, γλύκα και ιωδιο κυριαρχουν. Το συγκεκριμενο μπουκαλι με εδειξε μια πλευρα του αποστακτηριου που με εξεπληξε ευχαριστα.
Pros:
1) Απίστευτα νόστιμο
2) Εξακολουθει να συγκρατει τα κυρια στοιχεια του αποστακτηριου (Εντονος καπνος, γλύκα, ιώδιο κτλ.)
3) Δεν εχει χρησιμοποιηθει χρώμα (Ε150) το οποιο προσωπικα λατρευω επειδη προσδιδει αυθεντικοτητα και τολμηροτητα (αν και η παλιά εκδοση του περιείχε χρώμα).
*Extra credit για το ωραιο backstory του μπουκαλιου
Cons:
1) Για ενα νεοτερο ουίσκι (σε συγκριση με το 16αρι) περιμενα εντονοτερο καπνό. Αν και αληθεύει ότι όντως ήταν ελαφρως πιο καπνιστο απο το 16αρι, ηλπιζα οτι η 8χρονη διαφορα θα εβγαζε εντονοτερη αισθηση καπνου στην γευση (αυτο το λεω διοτι οσο λιγοτερη ωριμανση εχει ενα καπνιστο ουισκι, τοσο πιο εντονη θα ειναι η αισθηση καπνου. Οσο ωριμαζει ενα καπνιστο ουισκι, τοσο το peated στοιχειο εξασθενει). Δεν θα μπω στο κομματι ppm του συγκεκριμενου ουισκι διοτι δεν εχει δωθει (αν και ειναι γνωστο οτι το αποστακτηριο χρησιμοποιει 35-40 ppm.
2) Αν και πεντανοστιμο, δεν εχει το complexity του 16. Φυσικα, το αποστακτηριο το ιδιο μπορει να μην στοχευε για κατι τετοιο με το συγκεκριμενο ουισκι και απλα να ηθελε να προσφερει στον καταναλωτη ενα πιο λιτο, straightforward μπουκαλι, που κρυβει μια ενδιαφερουσα ιστορια και φυσικα δειχνει ενα καινουριο προσωπο του αποστακτηριου.
Γενικα, το 16αρι ειναι το αγαπημενο μου. Υπήρχαν αρκετές στιγμες ομως οπου η ωμοτητα του συγκεκριμενου μπουκαλιου σχεδον με εκανε να αλλαξω γνωμη.
Οπώς και να εχει, το συστηνω ανεπιφυλακτα! Ένα απο τα αγαπημένα μου!
