Wenn Sie möchten, dass Ihr Kind keine Grenzen hat und Sie nicht braucht, ist dies das Buch, das Sie lesen sollten.
Die Einführung ist wunderbar. Sie hat mich zutiefst bewegt. Der Rest des Buches könnte auf etwa 20 Seiten zusammengefasst werden, oder vielleicht sogar nur in einem Satz: Beobachten Sie das Baby, bevor Sie eingreifen. Leider handelt es sich meiner Meinung nach um eine wiederholende, unpraktische Philosophie, die zu 100% die persönliche Interpretation der Autorin der Montessori-Methode ist, in der sie deutlich fremde Ideen unbekannter Herkunft einführt. Ja, es enthält einige interessante Gedanken, aber es richtet sich an wohlhabende Eltern (obwohl es das Gegenteil behauptet), die endlose Zeit und keine Verantwortlichkeiten haben.
Etwas sehr Grundlegendes fehlt: Es hat keinen Zweck. Es behauptet, dass es nicht darauf abzielt, dass das Kind früher Ziele erreicht, sondern dass es sie in seiner eigenen Zeit erreicht. Dennoch spricht es mit einem äußerst emphatischen Ton, kriminalisiert menschliches Eingreifen und elterlichen Instinkt und lässt Sie glauben, dass Sie die Entwicklung Ihres Kindes behindern, wenn Sie vernünftige Grenzen setzen.
Es tut mir leid, aber ich möchte, dass mein Kind mich braucht, genauso wie ich sie, meinen Partner und meine Eltern brauche.
Zusammenfassend: Wenn Sie Pädagoge, Hebamme oder Babysitter ohne Kinder sind, lesen Sie es. Wenn Sie ein neuer Elternteil wie wir sind, lesen Sie nur die Einführung. Vertrauen Sie mir, Sie werden nichts verpassen. Wenn Sie darauf bestehen, lesen Sie es, aber ignorieren Sie alle (un)praktischen Empfehlungen.
Αν θέλετε το παιδί σας να μην έχει κανένα όριο και να μη σας έχει ανάγκη, αυτό είναι το βιβλίο που πρέπει να διαβάσετε.
Η εισαγωγή είναι υπέροχη. Με συγκίνησε βαθιά. Όλο το υπόλοιπο βιβλίο θα μπορούσε να συμπτυχθεί σε καμία 20αρια σελίδες. Ή ίσως και σε μόνο μία φράση: Παρατηρήστε το μωρό πριν παρέμβετε. Δυστυχώς, είναι ένα επαναλαμβανόμενο, ανεφάρμοστο φιλοσόφημα, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί 100% προσωπική ερμηνεία της συγγραφέως για τη μέθοδο Μοντεσσόρι, στην οποία εμφανώς εισάγει ξένες ιδέες αγνώστου προέλευσης. Ναι, περιέχει κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις, αλλά απευθύνεται σε εύπορους γονείς (αν και υποστηρίζει το αντίθετο) με άπειρο χρόνο και καθόλου ευθύνες.
Κάτι πολύ βασικό είναι ότι στερείται σκοπού. Λέει ότι δεν αποσκοπεί στο να κάνει το παιδί να επιτύχει στόχους νωρίτερα, αλλά να τους πετύχει στον δικό του χρόνο. Παρ' όλα αυτά, μιλάει με εξαιρετικά εμφατικό ύφος, εγκληματοποιώντας την ανθρώπινη παρέμβαση και το γονεϊκό ένστικτο, κάνοντας σε να πιστεύεις ότι εμποδίζεις την ανάπτυξη του παιδίου σου αν θέτεις κάποια λογικά όρια.
Λυπάμαι, αλλά θέλω το παιδί μου να με έχει ανάγκη, όπως κι εγώ έχω ανάγκη αυτό, τη σύντροφό μου και τους γονείς μου.
Συνοψίζοντας. Αν είστε εκπαιδευτικός, μαία ή baby sitter χωρίς παιδιά, διαβάστε το. Αν είστε νέος γονέας όπως εμείς, διαβάστε μόνο την εισαγωγή. Πιστέψτε με, δε θα χάσετε τίποτα. Αν επιμένετε, διαβάστε το, αλλά αγνοήστε όλες τις (μη) πρακτικές εισηγήσεις.
