Ein kleines, unschuldiges und fröhliches Junge, Neil, hat Sorgen. Er fühlt, dass er wächst und bald ein Mann wird. Aber wie sollte sein Verhalten sein? Um das zu lernen, beobachtet er aufmerksam die Männer in seiner Familie, die er auf der Straße, in Büchern und im Fernsehen sieht. Nach ausgiebiger Recherche und nachdem er sich im Kopf das akzeptierte Bild eines Mannes gebildet hat, geht er mit völlig anderem Verhalten zur Schule... Doch mitten am Tag fühlt er sich nicht wohl und geht zum Arzt... Und dort versteht er endlich...
Ein wunderbares, süßes und zärtliches Kinderbuch, das Stereotypen durchbricht und Liebe sowie Akzeptanz des wahren Selbst fördert. Gleichzeitig ist es humorvoll mit cleveren und treffenden Skizzen.
Kleine Kinder werden täglich mit vielen Informationen bombardiert und es ist leicht, falsche Vorstellungen zu entwickeln. Dieses Buch hilft den Eltern, ihren Kindern beizubringen, dass sie niemandem ähneln müssen. Sie müssen weder den Erwachsenen noch ihren Mitschülern nachahmen. Es reicht, sie selbst zu sein und das zu tun, was sie lieben und glücklich macht.
Jedes Mal, wenn ich auf dem Spielplatz Eltern höre, wie sie ihre Jungen schimpfen und sagen: „Komm schon, du bist doch ein richtiger Mann und weinst?“, überkommt mich Melancholie... Noch ein Kind, das in eine vorgefertigte Rolle gedrängt wird...
Und weil ich zufällig auch zwei kleine Jungs großziehe, möchte ich, dass sie sich frei fühlen und ihre Gefühle ausdrücken können... Dass sie weinen, Umarmungen und Küsse wollen und mit den Kindern spielen, die zu ihnen passen.
Aus diesen Gründen ist dieses Buch für mich ein kleiner Schatz! Es hilft mir, meinen Kindern beizubringen, dass das, was wir bei anderen sehen, nicht unbedingt richtig ist. Es gibt keinen Grund, jemand anderes zu sein. Ich möchte, dass sie sie selbst bleiben, auch wenn das von manchen nicht akzeptiert wird.
Ich mag auch das Cover sehr, das sehr einfach, clever und humorvoll ist. Ein kleines, lachendes Kind, das mit blauer Kreide das Wort „NEIN“ aus dem Titel löscht...
Letztendlich, weinen Männer wirklich...? Oder weinen Männer doch?
Ένα μικρό, αθώο και χαρούμενο αγόρι, ο Νιλ, έχει ανησυχίες. Νιώθει ότι μεγαλώνει και σε λίγο θα γίνει άντρας. Ποια όμως πρέπει να είναι η συμπεριφορά του; Για να μάθει, παρατηρεί προσεκτικά τους άντρες της οικογένειάς του, αυτούς που βλέπει στον δρόμο, στα βιβλία και στην τηλεόραση. Μετά από αρκετή έρευνα κι αφού έχει σχηματίσει στο μυαλό του την αποδεκτή εικόνα ενός άντρα, πηγαίνει σχολείο με τελείως διαφορετική συμπεριφορά... Στη μέση όμως της μέρας δεν νιώθει καλά και πηγαίνει στον γιατρό... Κι εκεί επιτέλους καταλαβαίνει...
Ένα υπέροχο, γλυκό και τρυφερό παιδικό βιβλίο που σπάει τα στερεότυπα και προάγει την αγάπη και την αποδοχή του αληθινού εαυτού. Ταυτόχρονα, είναι χιουμοριστικό με έξυπνα κι εύστοχα σκίτσα.
Τα μικρά παιδάκια βάλλονται καθημερινά από πολλές πληροφορίες και είναι εύκολο να σχηματίσουν λανθασμένες αντιλήψεις. Αυτό το βιβλίο βοηθά τους γονείς να διδάξουν τα παιδάκια τους, ότι δεν πρέπει να μοιάσουν με κανέναν. Δεν χρειάζεται να μιμούνται, ούτε τους μεγάλους, ούτε τους συμμαθητές τους. Αρκεί να είναι ο εαυτός τους και να κάνουν όσα αγαπούν και τους κάνουν ευτυχισμένους.
Κάθε φορά που ακούω στην παιδική χαρά γονείς να μαλώνουν τα αγοράκια τους, λέγοντάς τους: "Έλα τώρα, ολόκληρος άντρας και κλαις;", με πιάνει μελαγχολία... Ακόμα ένα παιδάκι που μπαίνει σε έναν έτοιμο ρόλο...
Κι επειδή τυχαίνει να μεγαλώνω κι εγώ δύο μικρά αγοράκια, θέλω να νιώθουν ελεύθερα και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους... Να κλαίνε, να θέλουν αγκαλιές και φιλιά, και να παίζουν με τα παιδάκια που ταιριάζουν.
Γι' αυτούς τους λόγους, αυτό το βιβλίο είναι για εμένα ένας μικρός θησαυρός! Με βοηθάει να μάθω στα παιδάκια μου ότι αυτό που βλέπουμε στους άλλους, δεν είναι απαραίτητα το σωστό. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνουν κάποιοι άλλοι. Θέλω να είναι ο εαυτός τους, ακόμα κι αν αυτό δεν είναι αποδεκτό από κάποιους.
Μου αρέσει πολύ και το εξώφυλλο, που είναι πολύ απλό, έξυπνο και χιουμοριστικό. Ένα μικρό, χαμογελαστό αγοράκι που σβήνει με γαλάζια κιμωλία την λέξη "ΔΕΝ" από τον τίτλο...
Τελικά, οι άντρες δεν κλαίνε... Ή μήπως οι άντρες κλαίνε;