Der Thron des Gefangenen setzt die Geschichte von Oak und Ren fort und – im Gegensatz zum ersten Buch – liegt hier der Fokus auf Oaks Perspektive, was die Dynamik völlig verändert. Das bedeutet, dass wir seine Gedanken und Dilemmata besser kennenlernen, aber gleichzeitig wird Ren mysteriöser, was für mich sowohl positiv als auch negativ war. Einerseits wollte ich sie besser verstehen. Andererseits hielt es eine interessante Spannung aufrecht, wie wir Vertrauen managen.
Ich mochte die Art und Weise, wie Oak mit seiner Beziehung zu Ren umgeht – dass da immer noch etwas ist, obwohl alles sie dazu bringt, gegeneinander zu stehen. Es gibt eine intensive emotionale Ladung, und ich mochte, dass Oak, obwohl er als Charakter süßer ist, hier gezwungen ist, härter zu werden. Ren hingegen bleibt komplex und tough, aber sie gibt sich nicht leicht – und das hat für mich funktioniert.
Das Finale? Es erinnerte mich ziemlich an das Gefühl der Herzlosen Prinzen-Trilogie (die ich persönlich liebe), in der Art und Weise, wie Verrat und Vertrauen miteinander verwoben sind. Es gab Momente, die mich dazu brachten, ununterbrochen zu lesen, und ich kann die nächste Folge kaum erwarten.
Wenn dir das erste gefiel, glaube ich, dass dich das zweite noch mehr zufriedenstellen wird – es ist reifer, politischer und hat viel Intensität in den Beziehungen.
Ο Θρόνος του Αιχμαλώτου συνεχίζει την ιστορία του Όουκ και της Ρεν και – σε αντίθεση με το πρώτο βιβλίο – εδώ η οπτική επικεντρώνεται στον Όουκ, κάτι που αλλάζει τελείως τη δυναμική. Αυτό σημαίνει πως γνωρίζουμε καλύτερα τις σκέψεις και τα διλήμματά του, αλλά ταυτόχρονα η Ρεν γίνεται πιο μυστηριώδης, κάτι που για εμένα ήταν και θετικό και αρνητικό. Από τη μία, ήθελα να την καταλάβω περισσότερο. Από την άλλη, κράτησε μια ενδιαφέρουσα ένταση στο πώς διαχειριζόμαστε την εμπιστοσύνη.
Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ο Όουκ αντιμετωπίζει τη σχέση του με τη Ρεν – το ότι υπάρχει ακόμα κάτι εκεί, παρόλο που όλα τους τραβάνε προς το να σταθούν απέναντι. Υπάρχει έντονη συναισθηματική φόρτιση, και μου άρεσε που ο Όουκ, αν και πιο γλυκός σαν χαρακτήρας, αναγκάζεται εδώ να γίνει πιο σκληρός. Η Ρεν, αντίθετα, παραμένει πολύπλοκη και σκληροτράχηλη, αλλά δεν σου δίνεται εύκολα – και αυτό δούλεψε για μένα.
Το φινάλε; Μου θύμισε αρκετά την αίσθηση της τριλογίας του Σκληρόκαρδου Πρίγκιπα (που προσωπικά αγαπώ), με τον τρόπο που η προδοσία και η εμπιστοσύνη πλέκονται μεταξύ τους. Είχε στιγμές που με κράτησαν να διαβάζω χωρίς σταματημό και ανυπομονώ για τη συνέχεια.
Αν σας άρεσε το πρώτο, πιστεύω πως το δεύτερο θα σας ικανοποιήσει ακόμα περισσότερο – είναι πιο ώριμο, πιο "πολιτικό" και έχει πολλή ένταση στις σχέσεις.