Eine junge Frau aus Oman, Zuhur, erzählt durch ihr tägliches Leben die Geschichte ihrer Großmutter. Wie sie aufwuchs und im Grunde niemals Liebe erlebte, niemals ihre Träume erfüllte. Sie hatte Kinder, die nicht ihre eigenen waren, verließ ihr Heimatland, wurde teilweise blind, verlor ihre Liebsten, und alles, was sie sich jemals wünschte, war ein Feld mit Blumen und Früchten. Eine Farm mit Orangenbäumen und allem, was man sich vorstellen kann.
Nur dass nichts davon jemals geschah. Sie zog ihre Enkelkinder mit immensem Liebe groß. Ihre Enkelin trauert um ihre Großmutter und all das, was sie nicht lebte. Sie erlebt durch Albträume die Schuld der Verlassenheit erneut. Sie verwebt ihr gegenwärtiges Leben mit dem ihrer Großmutter. Sie ist Zuschauerin einer verbotenen Liebe und erlebt ihre Geschichte erneut.
Sie reist mit lyrischer Meisterschaft zwischen der Vergangenheit und der Gegenwart, ein Schreiben, das endloses Leid hervorruft. Sie erweckt die Düfte, die Klänge, die Bilder mit dem Geschick einer Künstlerin zum Leben. Sie vermittelt die Traurigkeit, die ihre Großmutter erlebte, die sie selbst auch in der Gegenwart erfährt.
Das Einzige, was ich vermisste, ist vielleicht, die Gegenwart detaillierter zu sehen. Dennoch ist es ein ausgezeichnetes Buch, eine Suche nach Identität, die berührt.
Μια νεαρή από το Ομαν, η Ζουχουρ, μας αφηγείται μέσω της καθημερινότητας της, τη ζωή της γιαγιάς της. Πώς αυτή μεγάλωσε και ουσιαστικά δεν έζησε ποτέ τον έρωτα, δεν πραγματοποίησε ποτέ τα όνειρα της. Απέκτησε παιδιά που δεν ήταν δικά της, έφυγε από τον τόπο της, έμεινε μισοτυφλη, έχασε τους αγαπημένους της και το μόνο που πάντα ήθελε ήταν ένα χωράφι με λουλούδια και καρπούς. Ένα αγρόκτημα με νεραντζιά και οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί κανείς.
Μόνο που ποτέ δεν έγιναν αυτά. Μεγάλωσε τα εγγόνια της με περισσή αγάπη. Η εγγονή της θρηνεί για τη γιαγιά της και όσα δεν έζησε. Αναβιώνει μέσω των εφιαλτών τις τύψεις της εγκατάλειψης της. Μπλέκει την παρούσα ζωή της με εκείνη της γιαγιάς. Είναι θεατής σε έναν απαγορευμένο έρωτα και αναβιώνει την ιστορία της.
Ταξιδεύει μεταξύ παρελθόντος και παρόντος με λυρική μαεστρία, μια γραφή που προκαλεί ατέρμονη θλίψη. Ζωντανεύει τις μυρωδιές, τους ήχους, τις εικόνες με δεξιοτεχνία καλλιτέχνη. Μεταφέρει αυτή τη θλίψη που βίωσε η γιαγιά, που βιώνει και η ίδια στο παρόν.
Το μόνο που μου έλειψε είναι ίσως να δω το τώρα με μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Παρόλα αυτά είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, εύρεσης ταυτότητας που συγκινεί.