Obwohl Weitwinkelobjektive oft die Bildqualität (Schärfe, geometrische Verzerrungen usw.) im Vergleich zu Objektiven mit kleinerem Brennweitenbereich beeinträchtigen, ist dies bei diesem speziellen Objektiv überhaupt nicht der Fall.
Abgesehen von seiner Größe/Gewicht hinkt es in nichts hinterher, zum Beispiel im Vergleich zum bereits sehr guten Panasonic 12-32mm.
Das Stabilisierungssystem ist ausgezeichnet und zusätzlich ist das Objektiv staub- und regengeschützt. Es hat auch ausgezeichnete Makrofähigkeiten, viel besser als das 12-32mm. Das Vergrößerungsverhältnis bei minimaler Fokussierentfernung beträgt 1:3. Es mag zwar nicht 1:1 wie ein reguläres Makroobjektiv sein, aber bedenken Sie, dass ein Objektiv wie das Sigma 18-250 OS für APS-C-DSLRs, das ebenfalls kein echtes Makroobjektiv ist, von Sigma mit dem gleichen Vergrößerungsverhältnis als Makro bezeichnet wird. Das bedeutet, dass das Objektiv Sie in vielen fotografischen Szenarien abdecken wird.
Schließlich, wenn Sie dieses Objektiv an eine Olympus-Kamera anschließen, obwohl sie einen gemeinsamen Anschluss mit Panasonic teilen, werden Sie die ausgezeichnete Stabilisierung verpassen, die es hat. Natürlich werden Sie sich auf die IBIS verlassen müssen, die Olympus-Kameras haben, aber theoretisch übertrifft die Objektivstabilisierung die Körperstabilisierung, wenn sich die Brennweite erhöht.
Dies ist das beste Allround-Objektiv aus jedem ILC-System, das ich je benutzt habe, und meine bisherige Erfahrung umfasst das Panasonic 12-32mm, Olympus 14-42mm EZ, verschiedene 18-55mm-Objektive für Canon und Nikon, das 18-105, 18-140 und 18-200 für Nikon, das Sigma 18-250mm OS für Nikon, das Tamron 18-200 VC für Canon und das Sony 16-50 für E-Mount. Es ist möglich, dass das Panasonic Leica-Objektiv mit dem gleichen Brennweitenbereich, basierend auf dem, was ich gelesen habe, marginale besser ist (nicht immer wahrnehmbarer Unterschied für die meisten Menschen), aber es kostet das Dreifache.
Αν και συχνά οι φακοί μεγάλου εστιακού εύρους κάνουν κάποιους συμβιβασμούς στην ποιότητα εικόνας (οξύτητα, γεωμετρικές παραμορφώσεις κλπ) σε σχέση με τους φακούς μικρότερου εστιακού εύρους, αυτό δεν ισχύει καθόλου στην περίπτωση του συγκεκριμένου φακού.
Αν εξαιρέσετε τον όγκο / βάρος του, δεν υπολείπεται σε τίποτα για παράδειγμα από τον ήδη πολύ καλό 12-32mm της Panasonic.
Το σύστημα σταθεροποίησης εξαιρετικό, και επιπλέον ο φακός είναι weather sealed σε σκόνη / βροχή. Επίσης, έχει εξαιρετικό macro, πολύ καλύτερο από τον 12-32mm. Ο συντελεστής μεγέθυνσης στην ελάχιστη απόσταση που μπορείτε να εστιάσετε, είναι 1:3. Μπορεί να μην είναι 1:1 όπως ενός κανονικού macro φακού αλλά σκεφτείτε ότι ένας φακός όπως ο Sigma 18-250 OS για APS-C DSLR που επίσης δεν είναι κανονικός macro, ονομάζεται macro από την Sigma έχοντας τον ίδιο συντελεστή μεγέθυνσης. Αυτό σημαίνει ότι ο φακός θα σας καλύψει σε πολλά φωτογραφικά σενάρια.
Τέλος, αν κουμπώσετε τον φακό αυτό σε Olympus, μολονότι η τελευταία μοιράζεται κοινό mount με Panasonic, θα στερηθείτε την εξαιρετική σταθεροποίηση που έχει. Θα βασιστείτε βέβαια στο IBIS που έχουν οι Olympus, αλλά θεωρητικά όσο μεγαλώνει η εστιακή απόσταση τόσο η σταθεροποίηση στο φακό υπερέχει σε σχέση με τη σταθεροποίηση στο σώμα της μηχανής.
Πρόκειται για τον καλύτερο φακό γενικής χρήσης από οποιοδήποτε σύστημα ILC που έχω χρησιμοποιήσει ποτέ, και η εμπειρία μου ως τώρα περιλαμβάνει τους φακούς Panasonic, 12-32mm, Olympus 14-42mm EZ, διάφορους 18-55mm για Canon και Nikon, τους 18-105, 18-140 και 18-200 για Nikon, τον Sigma 18-250mm OS για Nikon, Tamron 18-200 VC για Canon και τον Sony 16-50 για E mount. Πιθανόν ο ίδιου εστιακού εύρους Panasonic Leica, βάσει όσων έχω διαβάσει να είναι οριακά καλύτερος (όχι πάντα αντιληπτή διαφορά για τους περισσότερους) αλλά κοστίζει τρεις φορές περισσότερο.
